Mówię o szacunku, czułości, uwadze, trosce, obecności, o byciu kochaną i pożądaną. O świadomości, że jesteś ważna dla człowieka, z którym dzielisz życie.
To są POTRZEBY. Nie preferencje.
I łamie mi serce to, jak wiele osób nauczyło się wstydzić tego, że je ma.
Istnieje ogromna różnica między potrzebami a preferencjami.
Preferencje dotyczą tego, o której godzinie jecie kolację, czy idziecie do kina, czy do muzeum, albo czy zakładacie papier toaletowy, żeby rozwijał się od spodu, czy od góry LOL
Ale potrzeby to coś zupełnie innego.
Wszyscy potrzebujemy być widziani, słyszani, rozumiani, kochani, otaczani czułością, pożądani. Potrzebujemy uwagi, troski i ochrony.
Potrzebujemy fizycznej i emocjonalnej intymności, więzi, komunikacji i wspólnie spędzanego czasu.
Te potrzeby NIE PODLEGAJĄ NEGOCJACJOM. One naprawdę muszą mieć swoje miejsce w małżeństwie i dojrzały, świadomy i wzajemny sposób ich realizacji.
Tymczasem u tak wielu Kobiet obserwuję coś niezwykle poruszającego: one nie czują nawet, że MAJĄ PRAWO do własnych preferencji, a co dopiero do swoich potrzeb (sic!).
A kiedy te potrzeby nie są zaspokajane, to albo zaczynają ich bronić – co partner może odebrać jako atak – albo wypierają je i próbują nauczyć się jakoś bez nich żyć.
…i tu galopuje na białym koniu WSTYD.
Jednym ze sposobów, w jaki rozwija się wstyd, jest sytuacja, w której nasze najwcześniejsze potrzeby nie spotykają się z obecnością i kontaktem.
Tego nauczyłam się od mojej mentorki, Marisy Peer.
Kiedy jako dzieci czegoś potrzebujemy, a ta potrzeba nie zostaje zaspokojona, możemy zacząć wierzyć, że to z NAMI jest coś fundamentalnie nie tak, skoro w ogóle ją mamy. I to właśnie błędne wyobrażenie o sobie staje się wstydem.
Dorastamy i stajemy się dorosłymi ludźmi, którzy wstydzą się POTRZEBOWAĆ.
Martwimy się, że wymagamy zbyt wiele.
Że jesteśmy ciężarem.
Że jakoś powinniśmy potrafić zaspokajać wszystkie swoje potrzeby samodzielnie.
Ale NIE POTRAFIMY.
Jesteśmy istotami relacyjnymi.
Jakim dla mnie objawieniem było dobicie do paradoksu we mnie samej, że tak bardzo POTRZEBOWAŁAM NIE POTRZEBOWAĆ, ale żeby NIE POTRZEBOWAĆ, to POTRZEBOWAŁAM LUDZI, o których mogę myśleć, że ICH NIE POTRZEBUJĘ.
Niektóre z naszych najbardziej fundamentalnych potrzeb mogą zostać zaspokojone WYŁĄCZNIE w relacji.
Pojęłam coś niezwykle głębokiego na ten temat, kiedy pierwszy raz pozwoliłam sobie BYĆ w czyichś ramionach.
Pamiętam to. Miałam 16 lat, napisałam źle test z historii jako jedyna w klasie i po lekcji uciekłam na zaplecze sali gimnastycznej, bo płakała. Pobiegły za mną 2 koleżanki. Jedna z nich mnie po prostu silnie złapała w ramiona.
I nagle ogarnęło mnie uczucie, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam… O Bogini… To właśnie jest miłość.
Jej całkowita obecność, poprzez całe jej ciało, natychmiast wiedziała, jak odpowiedzieć na to, co we mnie się działo, a było nie do „przegadania”.
Koiłam się w jej uścisku, uwalniała się we mnie oksytocyna, moje ciało się rozluźniało, a ja doświadczałam ogromnej fizycznej ulgi i przyjemności płynącej z przyjmowania tego, czego potrzebowałam, pozwalając sobie szlochać, potem już osuszać łzy, które przepłynęły.
Na wiele lat to zapomniałam, ale to właśnie wtedy zaczęłam rozumieć: Twoja potrzeba jest ŚWIĘTA.
Jest zaproszeniem do miłości.
Potrzeba drugiego człowieka jest dla nas okazją do dawania.
A dawanie i przyjmowanie tworzą piękny, pełny obieg.
I tak dla przykładu: moja zdolność do przyjmowania jest dla mojego Ukochanego okazją do dawania.
I myślę też, że jest to coś, czego wiele Kobiet nie rozumie w Mężczyznach… Wielu Mężczyzn doświadcza ogromnej przyjemności, DAJĄC coś Kobiecie, którą kochają.
Najwspanialsi kochanków głęboko pojmują, że dawanie Kobiecie przyjemności może być nawet bardziej ekstatyczne niż samodzielne jej otrzymywanie.
Ale jeśli doświadczam własnych potrzeb jako czegoś wstydliwego, jeśli nie potrafię pozwolić sobie na potrzebowanie i przyjmowanie… przerywam ten obieg.
Więc kiedy mówię o Kobiecie, która w pełni należy do siebie, jest suwerenna i dojrzała emocjonalnie, to nie mówię o stawaniu się Kobietą, która niczego od nikogo nie potrzebuje. Mówię o stawaniu się Kobietą, która potrafi rozpoznawać swoje potrzeby, szanować je i wnosić je do relacji BEZ WSTYDU za nie.
Twoja potrzeba nie jest dowodem na to, że coś jest z Tobą nie tak. Twoja potrzeba jest jednym ze sposobów, dzięki którym miłość MOŻE DO CIEBIE PRZYJŚĆ.
A jeśli czytając to, rozpoznajesz w sobie Kobietę, która tak długo próbowała być silna, samowystarczalna, niewymagająca, że zaczęła wstydzić się własnych potrzeb i trudno Ci prosić, przyjmować, pozwalać sobie na bliskość, choć całym sercem za nią tęsknisz…
To właśnie z takimi historiami pracuję.
Z tym, co nauczyło Cię kurczyć się tam, gdzie pragniesz się otwierać. Z przekonaniami, wstydem, emocjami i ciałem, które być może wciąż pamięta, jak to było POTRZEBOWAĆ i pozostać z tym samą.
Serdecznie zapraszam Cię na bezpłatną konsultację. Poznam Twoją historię i wspólnie przyjrzymy się temu, czego potrzebujesz oraz jak mogłabym Cię wesprzeć.
Link do spotkania: https://calendly.com/sabina_
