W sobotę zaczynam warsztat ROZKOSZ CAŁOCIELESNA.
I jestem tak podekscytowana, że aż mnie nosi!
Myślę o Kobietach, z którymi się spotkam. O praktykach, które będziemy razem doświadczać. O tym, ile czucia, ile życia, ile sensualności może się w tej przestrzeni wydarzyć.
I przy tej okazji chcę podzielić się z Tobą czymś bardzo osobistym.
Historią pewnego eksperymentu, który zrobiliśmy z moim ukochanym.
Eksperymentu, po którym siedzieliśmy naprzeciwko siebie i oboje czuliśmy się… upokorzeni.
A przecież wszystko odbyło się za naszą świadomą zgodą.
Wiem, bo stwarzamy go z moim ukochanym.
Czasami naprawdę czujemy się jak legendarni kochankowie.
To nas niesie i karmi.
To daje nam niesamowitą energię, która potem rozlewa się na całe nasze życie.
Patrzę na mojego Mężczyznę, na to, ile ma w sobie mocy sprawczej. Jak pomaga ludziom, z jaką serdecznością traktuje sąsiadów, wspiera swój rosnący biznes, ćwiczy, dba o nasze życie.
Patrzę na siebie. Na to, ile potrafię z siebie przekazać, jak bardzo czuję się napełniona, otwarta na dzielenie się z głębi serca tym, co mam. Jak wspaniale służy to moim procesom, w których jestem wycentrowana, ugruntowana, obecna i w pełnej służbie.
I patrzę na nas.
Na to, jak bardzo jesteśmy siebie ciekawi.
Jak wiele jeszcze chcemy odkryć.
Jak ekscytuje nas myśl o tym, co nasze ciała przyniosą nam dalej.
Bo my naprawdę nie mamy poczucia, że dotarliśmy do jakiegoś ostatecznego szczytu.
Myśmy się po prostu zrobili NAMI.
A przecież nie zawsze tak było 🙂
Fajerwerki!
Kręciło mi się w głowie. Kolana uginały mi się jeszcze długo po spotkaniu. Miałam poczucie, że doświadczam czegoś absolutnie spektakularnego.
I wiesz co?
NAPRAWDĘ TAK BYŁO.
Na tamten moment.
Tylko że dzisiaj, kiedy patrzymy na to z perspektywy tego, co znamy, czego nauczyliśmy się doświadczać i co jeszcze przed nami…
No, kurde.
Takie jakieś… MEH.
Czasem wręcz patrzymy na tamten poziom z pewnym politowaniem LOL
I jednocześnie z OGROMNĄ WDZIĘCZNOŚCIĄ.
Bo to byliśmy my. Z taką świadomością, z takimi możliwościami, z takim rozumieniem seksualności, jakie wtedy mieliśmy.
Uważaliśmy, że to szczyt.
Dlaczego?
Między innymi dlatego, że to, co było powszechne, przyjęliśmy za normalność. A tę normalność za granicę możliwości.
A potem zaczęliśmy spotykać ludzi, którzy swoim przykładem pokazywali nam zupełnie inne obszary doświadczenia.
Takie błyszczące jednostki, które nie mieściły się w powszechnym wyobrażeniu o seksualności.
A my zamiast uznać ich doświadczenia za nierealne, zaczęliśmy SPRAWDZAĆ.
Uczyć się.
ODUCZAĆ.
Eksperymentować.
Z własnymi ciałami. Z własną świadomością. Z własną relacją.
I tak, krok po kroku, stworzyliśmy własną kulturę fizycznej miłości.
Taką, której nie zamienilibyśmy na nic innego.
Mamy z moim Ukochanym pewną zasadę.
Brzmi przewrotnie?
No pewnie, że tak!
Chodzi o to, że kiedy jest między nami naprawdę dobrze, czasami świadomie wracamy do czegoś, co kiedyś nam nie służyło.
Do dawnych scenariuszy, czy zachowań.
Dawnych sposobów wchodzenia ze sobą w kontakt.
Absolutnie nie chodzi o powrót do dawnego życia, bynajmniej. Chcemy sprawdzić, co się stanie, kiedy spotkamy te dawne mechanizmy z miejsca, w którym jesteśmy DZISIAJ.
Co TERAZ w nas uruchamiają?
Co czujemy?
Co wybieramy?
I czy nadal mają nad nami jakąkolwiek władzę?
To jest dla nas niezwykle cenny sposób poznawania siebie.
No i tak powstał pewien seksualny eksperyment.
Chcieliśmy za sobą zatęsknić. A potem spotkać się w bardzo określony sposób.
Najpierw miałam kochać się sama ze sobą.
A później przywołać w sobie tę dawną Sabinę, która nie znała jeszcze swojego ciała tak, jak zna je dzisiaj. Która nie była tak świadoma swojej sensualności. Która projektowała na partnerów tyle własnych tęsknot, oczekiwań i wyobrażeń.
Założenie było takie, że mój Ukochany odpowie na tę energię.
A nasze spotkanie będzie miało bardzo konkretny cel: jego finał. Bez moich kolejnych orgazmów.
Bez tego, co dzisiaj tak bardzo kochamy w naszej wspólnej fizycznej miłości.
Chcieliśmy wejść w dawny scenariusz.
ŚWIADOMIE.
I sprawdzić.
Nadszedł ten wieczór.
Najpierw kochałam się sama ze sobą.
Jejku, jakie to było przepiękne… Moje ciało przechodziło przez kolejne szczyty i doliny rozkoszy. Nawet nie pamiętam, ile ich było.
Drżałam, pulsowałam…. Leżałam potem z uśmiechem na twarzy i łzami w oczach, rozgrzana, napełniona… Czułam się tak bardzo SOBĄ.
I… cóż… Wzbudziłam w sobie tę przeszłą mnie. Od razu poczułam w ciele sztywność, smutek graniczący ze złością… I z tego miejsca zaprosiłam Ukochanego.
Poprosiłam, żeby się położył. Zaczęłam go rozbudzać. Reagował bardzo szybko. Jego lingam był gotowy i wprowadziłam go w siebie.
Po chwili miał klasyczny orgazm ejakulacyjny.
Koniec.
Tak, jak dawniej bym robiła, tak poszłam do łazienki się odświeżyć.
Wróciłam.
Usiedliśmy naprzeciwko siebie.
I…
KURWA, CO TO W OGÓLE BYŁO?!
Odsunięci od siebie. Ten seks nas PORÓŻNIŁ!
I to było niesamowicie trudne do objęcia słowami, bo przecież WIEDZIELIŚMY, co robimy.
Przecież oboje się na to zgodziliśmy.
Przecież to był nasz eksperyment.
A jednak coś w nas bardzo wyraźnie mówiło:
NIE. NIE TEGO CHCEMY.
Zaczęliśmy się dzielić tym, czego doświadczyliśmy. Okazało się, że oboje czuliśmy się w pewien sposób upokorzeni.
On — przez to, że cała przestrzeń naszego spotkania została podporządkowana jego finałowi i przez to, jak odrzucony się poczuł.
Ja — przez to, że weszłam w rolę tej, która blokuje dostęp do siebie i ma dostarczyć mu przyjemność.
Pomyśl tylko, jaki to paradoks… Mój Ukochany dostał orgazm. Ja wcześniej doświadczyłam ogromnej rozkoszy. Wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak zaplanowaliśmy.
A oboje czuliśmy, że potraktowaliśmy coś niezwykle pięknego w sposób, który odebrał temu pięknu jego istotę.
SPROFANOWALIŚMY to.
Bo gdzie byliśmy w tym MY?
Gdzie była wymiana?
Gdzie było spotkanie?
Gdzie ta nasza miłość, którą tak uwielbiamy wyrażać poprzez ciała?
Wiesz, co było w tym wszystkim cudowne?
Że ta nasza miłość i świadomość tego, co właśnie zrobiliśmy, były jak ochronna bańka, która potrafiła utrzymać to poróżnienie WEWNĄTRZ naszej bliskości.
Mogliśmy siedzieć naprzeciwko siebie, czuć to wszystko i o tym rozmawiać.
Przeprosiliśmy się.
I byliśmy sobie ogromnie wdzięczni.
Oooooch BOGINI…
Wróciliśmy do naszej fizycznej miłości.
Takiej, jaką znamy, pielęgnujemy i kochamy.
Nasza zabawa erotyczna zaczęła się już rano.
Przez cały dzień coś między nami pulsowało.
Spojrzenia, pocałunki, muśnięcia, dotyk, napięcie, przyjemność…
Ta cudowna ciekawość drugiego człowieka.
Dwukrotnie spotkaliśmy się w sypialni.
Na godziny.
GODZINY.
Godziny rozkoszy, przepływu seksualnej energii, moich kolejnych szczytów i dolin, jego narastającej przyjemności, którą potrafił rozprowadzać po całym swoim ciele.
Godziny wzajemnego dawania i przyjmowania.
Bez zadania do spełnienia.
Bez celu, który trzeba osiągnąć.
Bez obowiązku dostarczenia drugiemu człowiekowi jakiegoś rezultatu.
I to nas potem niosło.
Ta energia żyła w nas dalej przez kolejne dni.
W naszym kontakcie, w naszej “nudnej” codzienności. W tym, jak byliśmy ze sobą i ze światem.
Patrzę na ten eksperyment z ogromną wdzięcznością. Ale też ze smutkiem.
Bo zaczęłam myśleć o tym, jak wiele osób może żyć w seksualnych scenariuszach, których nigdy nawet nie poddały refleksji.
Jak wiele Kobiet może wchodzić w akt fizycznej miłości, myśląc o nim przede wszystkim jako o zadaniu do spełnienia i tym, że nic z tego nie będą miały dla siebie.
Jak wielu Mężczyzn tęskni za głęboką bliskością, a dostaje chwilową stymulację członka zakończoną ejakulacją. I słyszą, że to wystarczy. Że czego jeszcze chcą?
Że tak “wygląda” seks.
Jak wielu ludzi może być głodnych prawdziwego spotkania, obecności, wymiany i jednocześnie odtwarzać scenariusze, które tego spotkania nawet nie przewidują.
I naprawdę robi mi się smutno.
Bo dla mnie akt fizycznej miłości jest czymś ŚWIĘTYM.
Ciało jest święte.
A kiedy patrzę na to, jak łatwo seksualność można sprowadzić do funkcji, zadania, techniki, rezultatu… To czasem czuję wręcz, że coś przepięknego zostaje sprofanowane.
Tak. Używam wielkiego słowa.
Bo takie jest moje odczucie. Nie chcę udawać, że jest inaczej.
I nie chodzi mi o to, żeby wszyscy uprawiali seks tak jak my. My są jedni, Wy jesteście inni.
Chodzi o to, żeby w ogóle wiedzieć, CO WYBIERAMY.
Bo kiedy ja wchodzę w przestrzeń fizycznej miłości, chcę dawać całą swoją miłość.
Kiedy mój Ukochany wchodzi w tę przestrzeń, chce dawać całą swoją miłość.
I oboje chcemy ją łapczywie przyjmować.
Nie jako obowiązek.
Jako dar.
Jako spotkanie.
Jako OBECNOŚĆ.
Dla mnie obecność = miłość.
I w tym miejscu nie ma żadnego zadania do spełnienia.
ŻADNEGO.
Nie po to, żeby pokazywać Kobietom, jak ma “wyglądać” ich rozkosz.
Ale żebyśmy mogły sprawdzać.
Oddychać rozkoszą.
Poruszać się rozkoszą.
Czuć rozkoszą.
Odkrywać rozkoszą.
Spotykać się z własną sensualnością, intuicją, miłością, przyjemnością i tą niezwykłą żywotnością, która może wydarzać się w ciele.
Żeby każda z nas mogła poznawać swoje własne możliwości. Swoją własną pełnię. W granicach własnej skóry.
Już w sobotę spotykamy się w Rulewie.
A niezależnie od tego, czy się spotkamy, zostawię Cię z pytaniem: ile z tego, co uznajesz za normalne w swojej seksualności, jest naprawdę TWOJE?
I ile jeszcze mogłoby się wydarzyć, gdybyś zaczęła sprawdzać?
Z miłością,
Sabina
PS. My z ukochanym nadal czasem dajemy sobie odrobinę tej naszej metaforycznej „trutki”.
I to nie tak, że jacyś odklejeni jesteśmy i tęsknimy za tym, co nam nie służyło. Robimy to, bo lubimy sprawdzać, kim jesteśmy dzisiaj w spotkaniu z tym, co kiedyś było naszą normalnością.
I za każdym razem wracamy z większą świadomością tego, czego chcemy, czego NIE CHCEMY i jak bardzo myśmy się zrobili NAMI.
