Do kogo należy Twoje ciało?
Tak serio.
Bo oczywiście odpowiesz: do mnie.
No ba.
Tylko ja nie pytam, czyje nazwisko jest na akcie własności 🙂
Pytam: kto ma największy wpływ na to, jak na nie patrzysz?
Kto decyduje, która jego część jest piękna, a która wymaga naprawy?
Kto decyduje, kiedy jest seksualne?
Kto mówi, czy jest wystarczająco kobiece?
Kto decyduje, co wolno mu czuć?
Kto wie lepiej od niego, kiedy jego NIE naprawdę oznacza NIE?
I kto, do cholery, nauczył nas, że ciało Kobiety istnieje trochę bardziej wtedy, kiedy KTOŚ INNY je wybiera?
Bo kiedy Ty nie posiadasz swojego ciała, to spokojnie.
Chętni się znajdą.
Cellulite
W 1968 roku amerykański Vogue opublikował tekst o czymś, co dla anglojęzycznych Kobiet było właściwie nowym estetycznym „problemem”.
CELLULITE.
Czyli coś, co jest całkowicie normalne u dorosłych Kobiet, nagle dostało nazwę, narrację i cały piękny krajobraz rzeczy, które można z tym zrobić.
Bo oczywiście trzeba coś zrobić.
Krem.
Masaż.
Zabieg.
Urządzenie.
Usuń.
Wygładź.
Napraw.
Kawałek ciała, który wcześniej po prostu BYŁ, dostał interpretację.
I już nie był do końca Twój.
Bo ktoś z zewnątrz powiedział Ci, co masz o nim myśleć. I żebyś zapłaciła za zniwelowanie tego czegoś, co nagle jest fe.
Potem patrzę na część branży beauty, która próbuje mi sprzedać twarz coraz bardziej nieruchomą, gładką, bez śladów tego, że żyję, śmieję się, marszczę, wkurwiam i mam 40 lat doświadczeń.
Patrzę na przemysł odzieżowy, który potrafi wcisnąć Kobietę w buty, w których po paru godzinach błaga własne stopy o wybaczenie.
Nie, żebym miała coś do szpilek. Sama mogę założyć. Raz na dwa lata i raczej do leżenia w nich, ale niech będzie LOL
I potem wchodzimy do sypialni. A tu... robi się JESZCZE ciekawiej.
Bo tutaj też ktoś już zdążył napisać historię o Twoim ciele.
Po „pierwszym razie” stajesz się „prawdziwą Kobietą”.
Say what?!
Mężczyzna powinien prowadzić.
Mężczyzna powinien inicjować.
Mężczyzna powinien Cię pożądać.
A jeśli nie jesteś “pożądana”…
ooooo.
To może coś jest z Tobą nie tak?
I piękne kółeczko zamyka się z powrotem przy branży beauty:
ZRÓB COŚ ZE SOBĄ, ŻEBY ZNOWU CIĘ CHCIELI.
Odmłodź się.
Ujędrnij.
Wygładź.
Usuń.
Podnieś.
Zmniejsz.
Powiększ.
Najlepiej wróć wizualnie do osiemnastki.
Bądź pożądana.
BĄDŹ POŻĄDANA.
BĄDŹ, KURWA, POŻĄDANA!
A ja mam coraz większą ochotę zapytać: po chuj?
Serio.
Bo jeśli jestem TYLKO pożądana, to jestem obiektem.
Można mnie chcieć tak samo, jak chce się pięknej sukienki, samochodu, bota na ekranie.
Pożądanie samo w sobie wcale jeszcze nie oznacza, że ktoś mnie WIDZI.
Ale jeśli JA jestem w swoim ciele… jeśli je znam…
jeśli wiem, gdzie ono mówi TAK, gdzie NIE, gdzie JESZCZE NIE WIEM…
jeśli znam jego przyjemność również wtedy, kiedy żaden Mężczyzna na mnie nie patrzy…
jeśli wiem, jak pachnie, jak się porusza, czego pragnie, jak odpoczywa, jak się otwiera, jak się zamyka…
jeśli nie potrzebuję cudzych oczu, żeby potwierdziły mi jego istnienie…
to mogę zrobić coś przepięknego.
Mogę POZWOLIĆ Ci mnie pożądać.
Widzisz różnicę?
Nie: potrzebuję, żebyś mnie pożądał, żebym mogła poczuć siebie.
Tylko: ja siebie mam.
Jestem tutaj.
Cała.
I jeśli Twoje pożądanie spotyka mnie tutaj…
mmmm.
To chodź.
Możemy się pobawić.
Bo wtedy nie jestem przedmiotem Twojego pożądania.
Jestem PODMIOTEM, który pozwala się pożądać.
To jest zupełnie inny erotyzm.
Posiadanie własnego ciała nie oznacza, że mam je kontrolować.
Wręcz przeciwnie.
Nie muszę zmuszać go do niczego.
Nie muszę zmuszać go do ochoty na seks.
Nie muszę wielbić każdego centymetra skóry każdego dnia.
Nie muszę być zawsze sensualna, otwarta, miękka i „w kobiecej energii”, bo Jezus Maria, można się zmęczyć.
Posiadać ciało oznacza dla mnie ZAMIESZKIWAĆ je.
Być pierwszą osobą, która słyszy jego głos.
I nie oddawać automatycznie prawa do interpretowania go magazynowi.
Algorytmowi.
Branży beauty.
Kulturze.
Partnerowi.
Ani nawet nauczycielce tantry. Tak, mnie też.
Ja mogę Cię zapraszać.
Mogę pokazywać drzwi.
Mogę prowadzić praktykę.
Mogę coś zobaczyć i powiedzieć: „hej, a może zajrzymy tutaj?”
Ale Twoje ciało jest Twoje.
Ty sprawdzasz.
Ty czujesz.
Ty wybierasz.
Nie jara mnie uczenie Kobiet, jak być bardziej pożądanymi.
Dużo bardziej fascynuje mnie coś innego.
Jak bardzo jesteś SWOJA, kiedy ktoś Cię pożąda?
Czy nadal siebie czujesz?
Czy nadal masz dostęp do własnego TAK?
Do własnego NIE?
Do własnego: CHCĘ WIĘCEJ?
Do: TAK MNIE NIE DOTYKAJ?
Do: NIE WIEM, DAJ MI CHWILĘ?
Do: O BOŻE, TAK?
Czy może wraz z cudzym pożądaniem powolutku wychodzisz ze swojego ciała…
żeby zobaczyć siebie jego oczami?
Bo chyba właśnie tutaj zaczyna się dla mnie jedna z najciekawszych seksualnych rewolucji.
Nie wtedy, kiedy Kobieta staje się jeszcze bardziej atrakcyjna.
Tylko kiedy wraca do środka.
I mówi: jestem u siebie.
A teraz możemy się spotkać.
To z tych buntowniczych względów stworzyłam Rozkosz Całocielesną.
Nie dla “być bardziej sexy”, ani żebyś bardziej podobała się Mężczyznom.
Nawet nie po to, żebyś nauczyła się „lepiej” doświadczać przyjemności.
Chcę zaprosić Cię głębiej do własnego ciała.
Do oddechu. Ruchu. Głosu. Czucia. Przyjemności. Do sprawdzania, gdzie jesteś TY, kiedy na chwilę przestajesz patrzeć na siebie oczami świata.
Nie potrzebujesz bardziej naprawionego ciała, wierz mi. Ono jest doskonałe w swojej nieidealności. Unikalne!
Potrzebujesz bardziej w nim zamieszkać.
17 października spotykamy się w kameralnym gronie Kobiet w Rulewie.
Jeśli coś w Tobie podczas czytania tego listu powiedziało: kurwa, ja chcę być bardziej SWOJA — to być może właśnie o tym jest dla Ciebie ten warsztat.
Sabina
