Od września 2025 w moim życiu było bardzo dużo przewrotów. Momentami naprawdę trudno.
Apogeum przyszło między lutym a kwietniem. Zaczęliśmy nawet z mężem chodzić na terapię. Mi ona niewiele dała, ale jemu całkiem sporo, więc ogólnie na plus 😉 Później między nami zrobiło się dużo lepiej, ale… mój trud nie zniknął. Po prostu przesunął się gdzieś indziej.
Dotknął też mojej cielesności, nad czym bardzo ubolewałam.
Ale przede wszystkim dotknął mojego zaufania do siebie. Zaczęłam wątpić we własną moc. W swój osąd. Nawet w intuicję.
Więc zaczęłam szukać wsparcia.
Zapisałam się na terapię poznawczo-behawioralną z elementami terapii schematów. I od razu chcę powiedzieć: trafiłam na dobrego terapeutę, serio. Ci ludzie robią dobrą robotę, bardzo ją zresztą cenię. A mimo to ze spotkania na spotkanie czułam coraz większą frustrację.
Nie dlatego, że robił coś „źle”.
Po prostu coraz wyraźniej czułam, że ja już nie potrzebuję więcej tego rodzaju wsparcia.
I wtedy wydarzyło się coś ciekawego.
Moja bardzo bliska przyjaciółka, która pracuje m.in. z Human Design i marką osobistą, zaprosiła mnie na konsultację.
Wysłała mi wcześniej kwestionariusz. Przypomniała o nim. Przeczytała go PRZED naszym spotkaniem.
Pomyślałam sobie: full pro, gaddemet, to szanuję, ja też tak robię!
A potem podczas jednej godziny dostałam coś, czego w tamtym momencie potrzebowałam bardziej niż kolejnej porcji ulgi.
Dostałam radykalność.
Szczerość.
Surowość, która nie miała w sobie ani grama brutalności.
Bardzo wierzę, że taka szczera surowość może być ogromnym wymiarem czułości. Bo ona nie mówiła do tej części mnie, która była już zmęczona, grzeczna, funkcjonalna i coraz bardziej bezbarwna. Ona mówiła prosto do czegoś, co było pod spodem.
Do mojej ESENCJI.
Tej, której sama zaczynałam się bać.
Od miesięcy zastanawiałam się, czy ja się przypadkiem nie kończę. Czy moja tożsamość się nie wyczerpała. Czy się nie pomyliłam. Czy może czas się wycofać.
I nagle dotarło do mnie coś absurdalnie prostego:
ja byłam już tym wszystkim ZNUDZONA.
Byłam przeżarta spokojem.
Przeżarta próbą uspokajania siebie, regulowania siebie, łagodzenia siebie.
Ja już nie potrzebowałam kolejnej warstwy ukojenia.
Potrzebowałam się WYBUDZIĆ.
Zradykalizować.
Wejść znowu w tę część siebie, która jest ogromna, czasem mnie przeraża, ale jednocześnie cholernie mnie ekscytuje.
Pomyślałam też o swojej własnej pracy. Bo dokładnie to czasami dzieje się podczas moich procesów i warsztatów.
Bywają w nich momenty, które wstrząsają.
I ja potrafię kobietę w tym wstrząsie trzymać.
Absolutnie nie jest to o tym, żeby na siłę wywoływać destabilizację. Nie dla taniej prowokacji, ani żeby zrobić „wow”.
Tylko dlatego, że czasem pod czymś poprawnym, łagodnym, funkcjonalnym i dobrze przystosowanym mieszka coś znacznie bardziej prawdziwego.
Coś surowego.
Soczystego.
Nieuczesanego.
Żywego.
I właśnie z tego miejsca płynie zaproszenie na warsztaty ROZKOSZ CAŁOCIELESNA.
Do przestrzeni Kobiet, w której można spotkać się nie tylko ze swoją łagodnością. Także ze swoją intensywnością.
Ze swoim głosem. Ciałem. Pragnieniem. Emocjonalnością.
Z kobietami, które będą miały inne historie i inne doświadczenia, ale przez jeden dzień będą dzieliły z Tobą tę samą przestrzeń.
Możesz przejrzeć się w ich oczach.
Usłyszeć ich głosy.
I jeśli zechcesz, pozwolić, żeby Twój również został usłyszany.
ROZKOSZ CAŁOCIELESNA
17 października | Rulewo
Sabina
