Czy wiesz, że ludzkość postawiła stopę na Księżycu ponad 30 lat wcześniej, niż świat nauki postanowił wreszcie uznać pełną anatomię kobiecej rozkoszy?

Tak. Clitoris – ten klejnot kobiecego ciała, złożony z tysięcy zakończeń nerwowych i ukrytej potęgi – został dokładnie opisany dopiero w latach 90. XX wieku.

I to jest naprawdę dziwne, biorąc pod uwagę wiedzę antyczną i dokładnie zbadaną empirycznie choćby przez naszych rezolutnych kuzynów z Chin, gdy Tao zaczęło kwitnąć i wnikliwych obserwatorów z Inii, gdy Tantra zaczęła się wyłaniać z jogi.

No i totalnie dziwne z mojego punktu widzenia – kobiety, która totalnie czaiła, że MA coś naprawdę cudownego między udami i bawiła się tym dając sobie super przyjemność, zanim ta nauka zachodnia wreszcie to uznała za legitne. No o co tu chodzi, ja się pytam?! I nie, to nie jest oburzenie, co teraz przeze mnie przemawia, a czyste rozbawienie.

Ale też ciut smutku, bo wiele nas nie wierzy w coś, do czasu, gdy nie jest to faktycznie nazwane. I tu, w tym konkretnym kontekście, doświadczenie i obserwacja, są pierwszymi w kolejności zamiast nazewnictw – i przecież ważnymi składowymi fundamentami nauki. A w kontekście świadomości siebie owszem – mieć nazewnictwo z góry, by dopasować swoje doświadczenie, jest pomocne. To taka diagnoza, lub potwierdzenie przypuszczenia. Ale w procesie nabierania świadomości swojego ciała, to żaden badacz nie da Ci tego, co masz już Ty.