…czasem czuję poczucie winy, kiedy wybieram życie, którego ona nigdy nie miała.
Kiedy odpoczywam, a ona zawsze pracowała.
Kiedy mówię „nie”, a ona przez lata mówiła „tak”, choć wszystko w niej wołało o zatrzymanie.
Kiedy wydaję pieniądze na siebie, a ona odkładała dla wszystkich wokół.
Kiedy jestem z mężczyzną, przy którym moje ciało oddycha spokojnie, a nie zaciska się w gotowości do przetrwania.
Kiedy jestem szczęśliwa.
To jest bardzo dziwne uczucie.
Bo jednocześnie czuję wdzięczność…
i poczucie winy.
Miłość…
i smutek.
Ogromną radość…
i jakiś cichy szept w środku:
“Czy na pewno mi wolno?”
Długo nie rozumiałam, skąd to się bierze.
Aż zobaczyłam, że w wielu córkach żyje niezwykle cicha lojalność. Taka, której nikt nigdy nie wypowiedział na głos.
Jakby kochanie mamy oznaczało konieczność niesienia jej ciężaru. Jakby pójście dalej było zdradą.
Jakby szczęście córki mówiło matce:
“Ty nie umiałaś.”
A przecież ono nie mówi niczego takiego.
Ono mówi: “Mamo… to, co mi dałaś, wydało owoc.”
Myślę czasem o kobietach.
O naszych matkach.
O babciach.
I zastanawiam się, ile z nich naprawdę mogło żyć tak, jak chciały.
Ile z nich wybierało partnera z miłości.
Ile odpoczywało bez wyrzutów sumienia.
Ile znało swoje ciało.
Ile czuło rozkosz bez wstydu.
Ile mogło powiedzieć:
“Dzisiaj wybieram siebie.”
Niewiele.
One często żyły najlepiej, jak potrafiły.
Z narzędziami, jakie miały.
Z odwagą, na jaką pozwalał świat, w którym dorastały.
I właśnie dlatego...
…kocham mamę tak bardzo, że nie chcę powtórzyć wszystkiego, co ją bolało.
Nie odrzucam jej życia.
Ja je szanuję.
Bo jeśli naprawdę wierzę, że miłość chce życia…
…to największym prezentem, jaki mogę jej zrobić, jest przeżyć swoje życie pełniej.
NIE: WIERNIEJ.
PEŁNIEJ.
Nie chcę być od niej lepsza.
To byłoby pychą.
Chcę być dalszym ciągiem tego, co w niej było najpiękniejsze.
Chcę, żeby jej odwaga nie skończyła się na niej.
Żeby jej miłość nie zatrzymała się na pokoleniu kobiet, które musiały zaciskać zęby.
Żeby mogła płynąć dalej.
Już beze mnie niosącej również jej ból.
Bo zaczynam wierzyć, że…
największym wyrazem miłości wobec rodzica nie jest powtórzenie jego historii.
Największym wyrazem miłości jest pozwolenie, by z tej historii powstała nowa.
I dlatego coraz częściej, kiedy pojawia się we mnie poczucie winy, zatrzymuję się i pytam siebie:
“Czy to naprawdę jest moja wina…?
…czy tylko stara lojalność, która boi się wolności?”
Bo paradoks jest właśnie tutaj.
Poczucie winy bardzo często pojawia się u mnie dokładnie w miejscu, w którym ja, jako córka, naprawdę pozwalam sobie być wolna.
Dla wszystkich mam.
Dla wszystkich córek.
Z miłością,
Sabina
