W całym worku z napisem “kobiety”, są silne i niezależne bosski, są laski (takie dziewczynki w dorosłych ciałach kobiecych, bierne księżniczki, lub/i manipulantki), są mamuśki (czyli de facto też dziewczynki w dorosłych ciałach kobiecych, ale w wersji kontrolującej lub/i pasywno agresywnej), są poświęcające się męczennice i są Kobiety.
Kobieta, ta od wielkiej “K”, to spójna, dojrzała emocjonalnie istota w dorosłym kobiecym ciele, która zintegrowała siebie, swoje emocje, energię, seksualność, piękno, swoją prawdę, wizję życiową, pragnienia i potrafi się sobą zaopiekować i czerpać z paradoksów swojego istnienia, zamiast traktować je jak problemy do rozwiązania. Jest też naprawdę ogarnięta w relacje. Nic dziwnego – ma zajonistą relację ze sobą 😉
No, ale dziś o babskości bardziej
Kobiety ze spektakularnymi osiągnięciami, żyją w ciasnym gorsecie, który odbija cudze oczekiwania. Albo raczej: WYOBRAŻENIA kobiet o tych oczekiwaniach.
Te silne, niezależne takie. Zosie-samosie.
Zauważ, że piszę: kobiet. Nie “Kobiet”. Więc te babskowate są po prostu wyciągnięte teraz z worka “kobiety”.
Ej, byłam taka, to wiem, jakie to było.
Nie byłam szczęśliwa. Dokarmiałam się iluzją spełnienia, ale tak naprawdę tylko dokarmiałam swoje lęki egzystencjalne.
Jednym z przejawów takiej babskości, takiej niedojrzałości emocjonalnej i podłej, ukrytej manipulacyjności, jest ciagłe pomaganie, ciągłe wspieranie.
Bez pytania.
Czy zanim ruszysz z pomocą, wsparciem, ratunkiem i całą empatią, na jaką Cię stać, obowiązkowością i lojalnością – czy wtedy pytasz, czy możesz udzielić tej pomocy i wsparcia i DOPIERO gdy słyszysz “TAK”, to wtedy pomagasz?
Można teraz zadać kontrę: dobra Sabina, ale moja dwulatka nie będzie mnie pytać, czy mogę jej pomóc, ani ja jej. Jak dziecko płacze, to się nie zastanawiasz, to trzeba!
Pewnie, trzeba. Z dzieckiem trzeba.
Ale nie powinno się – i celowo używam powinnizmu, tego naładowanego negatywnie słowa kobiet “silnych, niezależnych” i “dążących do perfekcji” – powtórzę: nie powinno się traktować dorosłych dookoła jak dwulatków.
A tak ich traktujemy! Wybieramy za nich!
Robimy sobie krzywdę i im krzywdę
Nas to krzywdzi, bo (parafrazując G. Hartley), wykonujemy nieodpłatną, niewidzialną pracę dla komfortu i zadowolenia ludzi dookoła z całkowitym pominięciem nas samych.
Ich to krzywdzi, bo zatrzymuje ich w położeniu dziecka, które… nie musi stawać się dorosłym.
Same napędzamy to, czym jesteśmy już tak zmęczone.
Ale…
to, że kimś się przejmujemy, ratujemy ich, nie wyrażamy swoich potrzeb z obawy, że zrobimy kłopot, lub przykrość, to zapewniam: nie ma NIC wspólnego z empatią.
to, że kimś się przejmujemy, ratujemy ich, nie wyrażamy swoich potrzeb z obawy, że zrobimy kłopot, lub przykrość, to zapewniam: nie ma NIC wspólnego z empatią.
Wiecie, co to jest?
NASZE
wzwiedzione
nabrzmiałe
kobiece EGO.
NASZE
wzwiedzione
nabrzmiałe
kobiece EGO.
Dodam: bo pozycja osoby, która coś daje – jakkolwiek szlachetną historię sobie do niej doczepimy (bo ja pomagam, bo na mnie można liczyć, bo ja potrafię, bo ja to uniosę, bo ja tak całe życie, etc.) – taka pozycja jest po prostu w energii WIĘKSZA. Większy daje, mały prosi i bierze.
Następnym razem może warto przemyśleć, czy takie (roz-)dawanie siebie (którym jesteśmy takie zmęczone), naprawdę wynika z miłości do kogoś, komu dajemy.
Czy może… z drugiej strony historii o dawaniu, czyli: z inwestowania w zwrot. W uzależnienie od siebie.
(tak, jak mama była współuzależniona…?)
Więc wybieramy być silne, niezależne.
“Mi łatwiej jest dawać, niż brać”, mówią kobiety.
A pozostaje nam potem chwalić się, która ma cięższe łańcuchy.
A pozostaje nam potem chwalić się, która ma cięższe łańcuchy.
Brawo my i wzorce, jakie przekazujemy.
Całuję,
Sabina
