Opowiem Ci o scenie, która wraca do mnie po wielu warsztatach. Takie ciepło w klacie mi robi, bardzo przyjemne.

Jest rano. W sali cicho. Ludzie po całym wcześniejszym dniu praktyk są już inni niż w dniu przyjazdu… jakby bardziej „w środku”, nie tylko w głowie. Ta głowa nagle jest z całym ciałem. I nagle jedna osoba (nie powiem kto, bo prywatność jest święta) mówi coś, co rozcina powietrze na pół:

„Ja całe życie szukałam swojego domu. A dziś pierwszy raz czuję, że on jest, w moim ciele, po prostu… i to czekało na mnie.”

Nie była to wielka deklaracja. To nie brzmiało jak cytat z książki. To było wypowiedziane z miejsca, które jest bardzo ludzkie. Trochę drżące. Trochę zawstydzone, takie czule prawdziwe.

Wcześniej tego dnia ta sama osoba siedziała spięta. Uśmiech „na grzecznie”. Brzuch wciągnięty. I to charakterystyczne „ogarnięcie”, które tak wiele z nas zna: wszystko pod kontrolą, wszystko w normie, tylko w środku… pusto albo za głośno.

Kiedy przyszła jedna z praktyk, pojawił się opór. Duży. Nie taki teatralny. Taki cichy. Jak zaciśnięte gardło i myśl: „ja nie wiem, czy ja chcę”. W trakcie praktyki były łzy i UŚMIECH na twarzy.